Szklana płytka zdolna przechować dane prawie na zawsze

Na co dzień mamy do czynienia z różnymi nośnikami danych – jedne są pojemne, inne szybkie, jeszcze inne tanie. Nie ma za to nośnika, który byłby w stanie przechować bezpiecznie dane przez długi czas. Tu ze swoim wynalazkiem przychodzi Hitachi.

Na co dzień przechowujemy dane na pojemnych i szybkich dyskach twardych, ale większość z nas wie, jak nietrwały jest to nośnik – dane można łatwo stracić przez przypadkowe skasowanie, działanie szkodliwego oprogramowania, czy upadek z wysokości. Nośniki optyczne, jak płyty CD/DVD/BD, choć nie posiadają wad dysków twardych, nie są w stanie przechowywać danych dłużej, niż kilkadziesiąt lat, ale i tak przy założeniu, że płyty są odpowiednio przechowywane. Pendrive-y i inne pamięci przenośne tego typu, które coraz częściej wypierają nośniki optyczne, posiadają wady podobne do tych, które posiadają dyski twarde. Nie ma obecnie nośnika zdolnego przechowywać bezpiecznie dane przez wiele dziesięcioleci.

Tu ze swoim wynalazkiem przychodzi firma Hitachi, której udało się skonstruować bardzo trwały nośnik danych ze… szkła kwarcowego. Prototyp nośnika jest szklaną płytką o wymiarach 2×2 cm i grubości 2 milimetrów. Według zapewnień ma przetrwać działanie wielu środków chemicznych, płomienie, wysoką (sięgającą 1000°C) temperaturę przez minimum 2 godziny, działanie wody, czy fal radiowych. Przy tym wszystkim dane mają przetrwać wiele setek lat i nadal mają być możliwe do odczytania.

Zapis w szklanej płytce wykonywany jest na 4 warstwach, ale bez problemu ich liczba może być zwiększona. W każdej warstwie dane zapisywane są w postaci binarnej za pomocą „kropek”. Pozwala to na umieszczenie 40MB danych na w calu kwadratowym (6,45 cm²), co daje gęstość danych zbliżoną do płyt CD. Prototypowa płytka pozwala zatem zapisać ich mniej niż 25MB. Odczyt możliwy jest przy pomocy specjalnego mikroskopu.

Trzeba przyznać, że ta technologia jest bardzo ciekawa – umożliwi zapisanie danych, które przetrwają wiele setek (jeśli nie tysięcy lat) nawet w skrajnych warunkach. Z drugiej strony pojemność nośnika nie powala na kolana, a płytka szklana… no cóż – chyba każdy z nas potłukł kiedyś coś szklanego. Miejmy nadzieję, ze w przyszłości pojawią się bardziej pojemne nośniki i sprzęt pozwalający łatwo dane zapisać i odczytać. Bez tego będzie to raczej ciekawostka. Nadal zatem bardziej podoba mi się możliwość zapisania danych przy użyciu DNA.

 

Źródła: Phys.Org, Gizmodo, Antyweb
Obrazki: [1]

Ten wpis został opublikowany w kategorii Technologie i oznaczony tagami , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Musisz się zalogować (także Facebook, Google+, Twitter), aby móc dodać komentarz.